معبد طلایی یا هری مندیر صاحب

معبد طلایی یا هری مندیر صاحب

دین سیک به معنی “شاگرد ” در سده پانزدهم میلادی در منطقه پنجاب از شبه‌قارّهٔ هند بنا نهاده شد. دین سیکی با تولد <گورو نانک> در ۱۴۶۹ میلادی شروع شد و ده گوروی بعد او این دین را تثبیت کرده و طی قرون متمادی گسترش دادند.
باورهای دین سیکی مراقبه به نام یک خالق، یگانگی و برابری همهٔ نوع بشر، تلاش برای عدالت اجتماعی و رفتار و زندگی است.
از دیدِ “نانک” زندگی باید پر از فعالیت، خلاقیت، صداقت، وظیفه‌شناسی، خویشتنداری و خلوص نیت باشداو بر روی سه اصل مهم تأکید داشت:
۱-کمک به نیازمندان
۲-کسب روزی و درآمد بدون فریبکاری و بهره‌کشی از زحمت دیگران
۳-یاد همیشگی خدا جهت دوری از گناهان
نانک خداى یکتاى جهان را “حق” نامید. وى مى گفت خدا به هر نامى که خوانده شود فقط او قادر متعال و حق است. سعادت و وصول به “نیروانا” همان غرق شدن در ذکر حق است.
پنج گناه بزرگ یا کبیره در دین سیک عبارتند از:
خشم، طمع، دلبستگی به دنیا، شهوت و خودبینی یا تکبر
برخی از کارهایی که برای پیروان دین سیک ممنوع است عبارتند از:
۱-کوتاه کردن موی سر
۲-مصرف مواد مخدر، الکل، تنباکو یا هر ماده دیگری که بدن را مسموم کند
۳-خیانت به همسر
۴-تقلید کورکورانه مذهبی مانند خرافات، روزه گرفتن، طهارت مذهبی، ختنه کردن و بت‌پرستی
مراسم قربانی کردن حیوانات برای جشن گرفتن مناسبتهای مذهبی در این دین ممنوع است. خوردن گوشت حیوانی که طی مراسم مذهبی کشته شده باشد ممنوع است.پیرو دین سیک نباید به صورت منزوی، گدا یا یوگی یا راهب و تارک دنیا زندگی کند.حرف‌های بیهوده لاف زدن، دروغ گفتن، تهمت زدن، غیبت کردن در دین سیک ممنوع است.
طبقه راهبان یا روحانیون در دین سیک وجود ندارد. دهمین راهنمای بزرگ سیک به این رسم پایان داد.
گورو نانک تعلیم می‌داد که تنها معبدی که مهم است، درون ما است.
سیک‌ها هم در خانه و هم با یکدیگر به عبادت می‌پردازند. نقطه تمرکز عبادت آیین سیک واژهٔ “نام” است.
پنجمین رهبر سیک‌ها که <گورو ارجن> خوانده می‌شود، معبدی از طلا در شهر امریتسار هندوستان بنا کرد و کتابی به نام “گرانت صاحب” را گردآوری کرد که مهم‌ترین کتاب مقدس آئین سیک است.
مسأله مهم دیگر نزد سیکها «پنج‌کاف» است که در واقع پنج کلمه به ‌زبان سانسکریت است که با حرف کاف شروع مى‌شود.این پنج کاف به گوروى دهم “گوبیندسینگ” نسبت داده شده و همراه نظام و مقررات «خالصه» است. نظام خالصه، نظام برادرى بین سیکها است که ابعاد مختلف شعائر دینى، اجتماعى و نظامى سیکهارا وحدت مى‌بخشد.
این پنج کاف که سیکها بر التزام به آن اصرار دارندعبارتند از:
۱ ـ کِس: یعنى مو که هر سیک منتسب به خالصه باید از آن مواظبت کند . خالصه معتقداست که نباید موى سر و صورت کوتاه شود یا چیزى از آن چیده شود.
۲ ـ کَنگا: شانه‌اى است که هر سیک آن را همراه خود دارد. و این شانه همراه موى سر ومحاسن بلند یک سیک است تا هنگام ضرورت و یا هرگاه که بخواهد مویش را شانه کند.
۳ ـ کَچه: شلوارى است کوتاه که از زانو فراتر نمى‌رود و شبیه شلوار کوتاه نظامى است.
۴ ـ کَرا: دستبندى فولادى است که هر سیک آن را به مچ دست راستش مى‌بندد و نزد آنان‌بیشتر به عنوان یک حرز است و مى‌پندارند که این دستبند شر و بدى را از آنان دور مى‌کند.
۵ ـ کِرپان: خنجر یا چاقویى است از فولاد که هر مرد سیک آن را به کمر مى‌بندد ونماینانگر شخصیت نظامى سیکها و مبتنى بر فلسفه قدرتى است که “گوروگوبیند سینگ” آن را بنا نهاده است.
سیکها هر کس را که به این پنج کاف پایبند نباشد <پاتیت> یعنى “مرتد” مى‌خوانند.
جایی که اعمال عبادی سیکها در آن جا انجام می شود <راگوردوارا> نامیده میشود.این نام را می توان به اتاقی در یک خانه شخصی و یا به عبادتگاهی متعلق به جمعیت سیک های یک محله یا منطقه به شرطی که یک نسخه از کتاب مقدس در آن جا قرار داشته باشد اطلاق کرد.