از سمت راست خدایان شیوا ، ویشنو و برهما

از سمت راست خدایان شیوا ، ویشنو و برهما

آیین هندو در قدیم دین “برهمایی” خوانده می شد که به <برهما> خدای هندوان اشاره می کرد.بنیان گذار آن شناخته شده نیست .
اصول دین هندو عبارت است از اعتقاد و احترام به کتابهای باستانی و سنتهای دینی برهمنان و پرستش خدایانی که به ظهور آنها در دوره های قدیم عقیده دارند. اعتقاد به تناسخ و رعایت مقررات طبقات اجتماعی در معاشرت و ازدواج ، همچنین احترام به موجودات زنده ، مخصوصا گاو از اصول آن دین است .
منظور اصلی آیین هندو آن است که هر هندوی واقعی بتواند به حقیقت مطلق که برهمن نام دارد متصل شود.این حقیقت عبارت است از روحی ابدی که برتر و بالاتر از هرگونه علت و معلول و زمان و مکان است.
حکیمان هندو می گویند خدایان بی شمار آن دین همه مظاهر یک خدای واحد و بزرگند و تمام موجودات بخشهایی از کالبد عظیم الوهیت به شمار می روند. از دیدگاه آنان این جهان و همه اجزای آن در حقیقت خیالی بیش نیست . این خیال را مایا یعنی فریب و وهم می نامند. به عقیده آنان تمام این صورتهای وهمی سرانجام نابود می شوند و تنها برهما که ثابت و پایدار است باقی می ماند.
اصول ایمان هندوان چهار چیز است :
۱. الوهیت روح
۲. وحدت موجودات
۳. وحدت خدایان
۴. وحدت مذاهب و ادیان
لفظ ((ام )) (Om) به معنای آمین برای هندوان بسیار تقدس دارد و از سویی اسم اعظم الهی به شمار می رود و از این نظر به اسم اعظم یهوه در دین یهود شباهت دارد.
هندوان به عده بی شماری از خدایان آسمانی و زمینی با اسما و صفات عجیب و غریب معتقدند و به آنها تعظیم می کنند و برای هر یک بتخانه های با شکوهی می سازند.
خدایان سه گانه هندوعبارتند از:
۱. برهما خدای ایجاد کننده
۲. شیوا خدای فانی
۳. ویشنو خدای حفظ کننده
ادعیه و آیینهای هندوان در مجموعه ای به نام <وداها> به معنای “دانش”  به زبان سانسکریت گرد آمده است و به آن <شروتی>یعنی “وحی و الهام و علوم مقدس موروثی” لقب می دهند.
چهار ودا وجود دارد به شرح زیر :
۱. ریگ ودا یعنی ودای ستایش
۲. یجور ودا یعنی ودای قربانی
۳. سام ودا یعنی ودای سرودها
۴. اتهرو ودا یعنی ودای اتهروان
سازمان اجتماعی دین هندو طبقاتی بود:
۱. برهمان طبقه روحانیون
۲. کشاتریاها طبقه شاهان ، شاهزادگان و جنگاوران
۳. ویشیاها طبقه بازرگان و دهقانان
۴. شودراها طبقه کارگران
معاشرت افراد یک طبقه دیگر شرعاً و عرفاً ممنوع بود.
پائین تراز این چهار طبقه گروهی از بومیان غیرآریایی هندوستان بودند که “نجسها” نامیده می شدند. افراد این طبقه به هیچ وجه حق نداشتند در محله های آن طبقات چهارگانه تردد کنند و هر گاه برای ارائه خدمات نظافتی به اماکن آنان می رفتند موظف بودند با صدای بلند حضور خود را اعلام کنند که مبادا نگاه افراد طبقات بالا به این گروه بیفتد. در این صورت بیننده باید با غسل خود را طاهر کند. گوش دادن به تلاوت کتابهای مقدس نیز بر آنان حرام بود.
نظریه تناسخ و تصور کارما
بر اساس قانون <کارما>به معنای “کردار” آدمی نتیجه اعمال خود را در دوره های بازگشت مجدد خود در این جهان می بیند. کسانی که کار نیک انجام داده اند، در مرحله بعد زندگی مرفه و خوشی دارند و آنان که کار بد می کنند در بازگشت با بینوایی و بدبختی دست به گریبان خواهند بود و چه بسا به شکل حیوان بازگشت کنند. به عقیده برخی تناسخیان بازگشت انسانها ممکن است به یکی از چهار صورت زیر باشد که از جمادات تا انسانها را شامل می شود:
۱. رسخ یعنی حلول شخص متوفی در جمادات
۲. فسخ یعنی حلول شخص متوفی در نباتات
۳. مسخ یعنی حلول شخص متوفی در حیوانات
۴. نسخ یعنی حلول شخص متوفی در انسانها (تناسخ )
بر اساس قانون <سمسارا> یا “تناسخ” هندوان معتقدند آدمی همواره در گردونه تناسخ و تولدهای مکرر در جهان پر رنج گرفتار است .
تنها راه رهایی انسان از گردونه تناسخ و تولدهای مکرر در جهان پر درد و بلا پیوستن به <نیروانا> است . این کلمه در لغت به خاموشی و آرامش است.
یکی دیگر از اصول آئین هندو <اهیمسا> است.اهیمسا به معنای پرهیز از آزار جانداران میباشد.
رقص نیز جزئی از آیین هندو است و جایگاه بسیار بالایی در فرهنگ آن دارد.زیرا رقص کاری مقدس است که از خدایان به انسان رسیده است.”شیوا” معتقد بوده است که تمامی کائنات همواره در حال رقص جاودانه ای هستند.رقص هندی فقط برای سرگرمی یا تفریح نیست بلکه یک رقصنده با ایمان هنگام انجام این حرکات به حالت خلسه رفته و به آرامش دست می یابد.این رقص موجب نشاط و شادی روح وروان نیز می شود.

عبادات هندوان عبارت است از تکریم خدایان و انجام فرائض به افتخار آنان، مراقبت مجسّمه‌های خدایان و حیوانات مقدس، غُسل در رودخانه‌های مقدس که از جمله آن “رود گنگ” است و اقدام به زیارت معابد در “بنارس” که شهر مقدس در هند است.
هندوها طهارت را بمعنای دوش گرفتن در رودهای مقدس می‌دانند که آن را «اسنان» می‌گویند چون اعتقادشان اینست که این رود زیر قدمهای خدای ویشنو جاری است لذا طهارت از این آب را موجب برکت و بهره‌های معنوی و مادی می‌دانند.
برای ادای نماز ارکانی قائل هستند که از جمله آن استحمام، پوشیدن لباس پاک با رنگ زرد یا سفید، شستن دستها و دهن با آب معطّر.
با حالتهای مخصوص خودشان این عبادت را انجام دهندبایددر معابد چهار زانو بنشیند.این عبادت صبح گاه و شام گاه هر روز دو مرتبه انجام می‌گیرد صبح از وقت فجر تا طلوع و به وقت شام گاهی بصورت تا ستاره‌ها ظاهر شود.
فلسفه این نماز نزد هندوها اینست که نماز را صبح می‌خواند تا گناه و خطاهای شب پاک و محو گردد و شام گاه می‌خواند تا خطاهای روز محو گردد.

هندوان جسد مردگان خود را می سوزاند و خاکستر آن را بر روی رود “گنگ” بر باد می دهند. قبلا سنت مذهبی این بود، که هنگام سوزاندن جسد مرد متوفی همسر وی نیز به نشانه وفاداری میان توده های هیزم می خوابید و همراه شوهر می سوخت و برای تشویق زنان به این امر به وی لقب <ستی> به معنای “بانوی وفادار و بافضیلت” عطا می شد. اگر زنی تحمل این فداکاری را در خود نمی یافت پس از مرگ شوهر موی سر خود را می تراشید و ترک وطن می کرد.