دیوار ندبه در بیت المقدس

دیوار ندبه در بیت المقدس

یهود نخستین دین ابراهیمی و به عبارتی اولین دین سازمان یافته و منسجم یکتاپرستی در تاریخ بشریت است که قدمتی سه تا چهارهزار ساله دارد.پیامبر این دین حضرت موسی است که با رهانیدن قوم بنی اسرائیل از یوغ فرعون زمان نسبت به بنیاد آن اقدام کرد.دین یهود بیشتر یک آئین قومیتی است.
یِهود واژه‌ای عبری است، به معنای “ستوده” و همچنین صفتی اکتسابی است که به ساکنین یهودیه قسمتی از سرزمین اسراییل که پیشینیان یهودا در  آن زندگی می‌کردند داده می‌شود، همچنین برخی معتقدند در گذشته همه بنی اسرائیل را نیز به این نام خوانده‌اند.
طبق باور یهودیان مذهبی اصل یهودیت از وعده خدا با ابراهیم، اسحق و یعقوب شروع می‌شود و رسماً با نزول قوانین تورات به موسی و ورود بنی اسرائیل به سرزمین موعود کامل می‌شود.
دین یهود تاثیر بسزایی در آئین مسیحیت و حتی اسلام دارد. مهم‌ترین محور اندیشه‌ای که از دیدگاه تفکر انسان شناختی در دین یهود وجود داشته و سپس آن را در سایر ادیان الهی نیز می‌یابیم تصویر هبوط یعنی سقوط انسان از موقعیت بهشتی خود به زندگی در رنج و سختی بر روی زمین است که در مفهوم «گناه نخستین» پنهان میباشد.
کتاب مقدس یهودیان تورات است.
نام خاص خدا در دین یهود” یَهْوَهْ “یعنی <باشنده> (موجود) است. این نام بسیار احترام دارد و بر زبان آوردن آن حتی از طریق قرائت تورات حرام است. یکی دیگر از نامهای خدا “اِهْیِه اَشِرْاِهْیِه” است به معنای <هستم آنچه هستم>. این نام در سفر خروج ۳:۱۴ آمده است.
در دین یهود، انسان تصویری است از خدا و از این رو شناخت انسان در واقع شناخت پروردگار است. در عهد عتیق این امر به خوبی روشن است. در سِفْر پیدایش می‌خوانیم:
«و خدا گفت آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم». (۱:۲۶)
و این انسان خدای گونه است که حاکم بر زمین و موجودات آن شمرده می‌شود:
«تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و بر تمامی زمین و حشراتی که بر زمین می‌خزند حکومت نماید، پس خدا آدم را به صورت خود آفرید. او را به صورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید، و خدا ایشان را برکت داد و خدا به ایشان گفت بارور و تکثیر شوید و زمین را پر سازید و در آن تسلط نمایید و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و همهٔ حیواناتی که بر زمین می‌خزند حکومت کنید» (سِفْر آفرینش، ۲۶–۲۸: ۱).

یهودیت اصول عقاید رسمی ندارد.هیچ مجموعه عقایدی نیست که یک یهودی باید باور داشته باشد و در واقع اعمال مهمتر از عقاید هستند.
از دیدگاه یهودیان خداوند ده فرمان را به حضرت موسی اعلام کرد تا پیروان او در رعایت آن بکوشند. ده فرمان این‌ها هستند:
۱-به خدا اعتقاد داشته باشید
۲-جز او کسی یا چیزی را نپرستید تصویری یا مجسمه‌ای را به عنوان خدا نسازید به آن ارادت نورزید و آن را تعظیم نکنید
۳-نام خدا را بیهوده نبرید
۴-شبات نگه دارد یعنی در روز هفتم استراحت کنید
۵-به والدین خود احترام بگذارید
۶-قتل نکنید
۷-زنا نکنید
۸-دزدی نکنید
۹-شهادت دروغ ندهید
۱۰-به مال دیگری حسد نورزید
در طول تاریخ علمای یهود سعی به ایجاد اصول دین کردندومعروف‌ترین آنها<موسی بن میمون> یک معلم معروف یهودی در قرن دوازدهم میلادی بود که فهرست اعتقادات سیزده گانهٔ یهودیان را چنین تنظیم کرد:
۱-خدا همه چیز را خلق نمود و هم چنان همه چیز را اداره می‌کند.
۲-تنها یک خدا وجود دارد که در همه چیز کامل است.
۳-خدا بدن ندارد و شبیه هیچ چیزی در این دنیا نیست.
۴-خدا همیشه بوده و همیشه خواهد بود.
۵-انسان‌ها باید تنها برای خدا عبادت کنند.
۶-کلام تمام انبیای بنی اسراییل درست است.
۷-پیش گویی‌های موسی درست است و او بالاترین پیامبری است که بوده و خواهد بود.
۸-خدا تورات را به موسی داد.
۹-تورات تغییر نخواهد کرد و تورات دیگری هم نخواهد آمد.
۱۰-خدا افکار و اعمال همه را می‌داند.
۱۱-خدا کسانی را که از دستورهایش پیروی می‌کنند پاداش و مخالفینش را عذاب خواهد داد.
۱۲-ماشیح خواهد آمد.
۱۳-خدا مردگان را به زندگی برخواهد گرداند.

در نخستین نوشته‌های <تنخ> یهودی، سخنی از زندگی پس از مرگ، کیفر و پاداش، بهشت و جهنم نمی‌رود. اعتقاد بر این بود که مردگان به سرزمین مردگان که <شئول> نامیده می‌شد، می‌روند. مرگ زودرس، کیفر خدایی دانسته می‌شد که بدکاران و کافران به آن دچار می‌شوند و زندگی طولانی بالاترین خوش‌بختی دانسته می‌شد. زندگی پس از مرگ نامشخص تلقی می‌گردید. در دوره‌های بعدی باور به آخرت در بین یهودیان به وجود آمد. در کتاب حکمت آمده‌است:
“آری، خداوند به راستی انسان را نابودناشدنی آفریده‌است؛ چنانچه خود نابودناشدنی است.”
در تلمود آمده‌است:
“اگر کسی برانگیخته شدن مردگان را نفی کند، در روز رستاخیز بهره‌ای نخواهد برد.”
افراد پرهیزکار می‌توانند بعد از مرگ به باغ عدن که همان بهشت نیکوکاران است بروند. آن‌ها در آنجا لذت واقعی را که قابل شرح و توصیف نیست درک خواهند کرد و دوباره با کسانی که دوستشان دارند زندگی خواهند کرد.
افرادی که خیلی بی‌گناه نبوده‌اند٬ بعد از مرگ، ابتدا به محلی به نام گِهینوم می‌روند .هر کار زشت، یک دیو خلق می‌کند که همان دیو، در گهینوم او را شکنجه می‌کند٬ اما هیچ یهودی بیشتر از ۱۲ ماه در گهینوم نمی‌ماند. پس از آن به محل جاودانی‌اش در باغ عدن می‌رود.
افراد بسیار گناه‌کار و یا کسانی که یهودی نیستند بعد از آن ۱۲ ماه به باغ عدن نمی‌روند بلکه به عقیدهٔ بعضی آنها نابود می‌شوند و به عقیدهٔ بعضی دیگر تا ابد به حال پشیمانی زندگی می‌کنند.

یهودیان به نبوت معتقدند.همچنین برای نبوت معنای ویژه ای قائلند که <پیشگویی> است و پیامبران بزرگی همچون اِشَعْیا، اِرْمیا، حِزقیال و هوشع به عنوان <نبی> یعنی <پیشگو> شهرت دارند.

یهودیان روزانه سه بار نماز می گذارند (بامداد، بعد از ظهر، شب) که در هر نماز به مناسبت اعیاد و ایام متبرکه جملاتی به متن نیایش افزوده می شود. بسیاری از باورمندان این نیایش های روزانه را در خانه و یا در خلوت خویش ادا می کنند و برخی دیگر برای انجام نماز بامداد و شامگاه به کنیسا می روند. نماز جماعت در دین یهود جایگاه والایی دارد.
علمای دین عقیده دارند که اجداد مقدس یهود یعنی ابراهیم، اسحق و یعقوب بنیان گذاران نماز بوده اند. ابراهیم نماز صبحگاهان را بنیان گذاشت (پیدایش باب بیست و دوم آیه ۳ ) و اسحق نماز نیم روز را (پیدایش باب بیست و چهارم آیه ۶۳ ) و یعقوب نماز شامگاه را (پیدایش باب بیست و ششم آیه ۱۱ ).
در اجتماع کوه سینا به هنگام دریافت توراه ، قوم بنی اسرائیل مراسم دعا و نماز را بجای آوردند.
در آیین یهود روزه جزئی از مجموعه اعمالی است که یک یهودی برای ذلیل ساختن تن و رنجور ساختن آن انجام می دهد. قوم یهود برای اظهار عجز و تواضع در حضور خدا، روزه می گرفتند تا بدین وسیله به گناهان خود اعتراف کنند و با توبه رضای حضرت اقدس الهی را تحصیل نمایند.
در کتاب عهد قدیم آمده است که موسی پیش از دریافت الواح عهد از یهوه، چهل شبانه روز در کوه سینا روزه گرفت و از خوردن و آشامیدن پرهیز کرد.روزه های واجب این دین عبارت است از:
۱. روزه یوم کیپور ۲. روزه سوگواری ۳. روزه استر ۴. روزه پوریم ۵. روزه کدلیا ۶. روزه عقیبیا ۷. روزه عذاب ۸. روزه صدقیا ۹. روزه یهویاقیم
در شریعت یهود، کلیه واجبات دینی برای دختران از سن ۱۲ سالگی و برای پسران از ۱۳ سالگی شروع گشته و اجباری است. بنابراین شرط سنی در روزه نیز همین است. در روزه ها غیر از خوردن و آشامیدن، هیچ گونه محدودیت دیگری اعمال نمی شود. در ایام عید و روزهای شنبه و روزهای اول ماه نو عبری، گرفتن روزه ممنوع است.

فرقه های شناخته شده یهود پس از بازگشت از بابل پدید آمده اند.فرقه های دین یهود عبارتند از:
فریسیان – صدوقیان – سامریان – اسنیان – قانویان – قارئون – دونمه
رهبران دینی یهود را “حاخام” یا “خاخام”می نامند.حاخام یا خاخام یا حَکَم  به معنی لغوی فرد دارای حکمت است.
کنیسه یا کنشت  به نیایشگاه یهودیان یا محل اجتماعات دینی یهودیان گفته می‌شود.
مکانهای مقدس یهودیان پرستش‌گاه اورشلیم،صخره مقدس،هیکل سلیمان،دیوار ندبه میباشد.